سرویس گفتگو – هادی زرتابی، امیر صانعی و سید علیرضا صاحبی: استاد سال۷۳ بازنشست شدند و من سال۷۶ وارد دبیرستان شدم. همین تأخر تاریخی سبب شده بود تا هیچ وقت شعرخوانی های ایشان را ندیده باشم. گذشت تا یک هفته قبل از همایش ۲۵اردیبهشت که با حمیدآقای صانعی و امیر آقا شبی به خانه استاد میهمان شدیم و یکی از سوالاتی که همیشه در ذهنم بود پاسخش را یافت. شعر خوانی و شعر حماسی را با تمام وجود درک کردم. شنیدن این گفتگو هیچ گاه برایمان تکراری نخواهد شد که هر بار بیش از پیش در لذت شعرخوانی استاد غرق میشویم.
استاد ابتدا بخش کوچکی از انبوه مدارک و مستندات ارزشمندی که در طی سالهای خدمت جمعآوری نمودند به ما نشان میدهند و میگویند: این کلیه مدارک ۳۱سال و نیم خدمت ماست که به صورت بایگانی درآمده ولی من خیلی منضبط بودم. این اولین حکمیه که بعد از دوره تعلیماتی سپاه دانش از طرف وزرات فرهنگ به ما دادند که ما اومدیم بعد از اینکه سپاه دانشیها جلوی شاه رژه رفتند بهشون حکم دادند، اون زمان حکم من اشتباه چاپ شده بود و ما تمام جاها رفتیم. محل خدمت من رو نوشته بود اصفهان! من محل خدمتم رو گلپایگان و خونسار و فریدن تعیین کرده بودم و نوشته بودند اصفهان. گفتم بابا من اصلاَ اصفهان رو بلد نیستم. اونجا همینطور که هاج و واج میگشتم سه نفر رسیدند به من و گفتند آقا شما کجا افتادید؟ گفتم من خوزستانیم و افتادم اصفهان. گفتند میای با ما عوض کنی؟ گفتم من خوزستانیم و برام مهم نیست -آخه اون وقت خونسار جزو استان شیشم بود جزو استان خوزستان بود- گفتم که عوض میکنیم و با یکیشون رفتیم پیش یه مدیر کلی بود که بدون تشریفات و غیره یه دفتری زیر بغلش بود. از من رو گرفت و نوشت گلپایگان صحیح است و از اونو گرفت و نوشت اصفهان صحیح است. همینو بمون داد و با همین ابلاغ استخدامی ما اومدیم. دیگه تموم ابلاغای دیگه هر مدرسهای ما رفتیم و پایه و گروه از این مدرسه به اون مدرسه همه رو اینجا دارم.
ادامه مطلب ←
کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:
