مقدمه: متاسفانه یکی از آسیبهای فرهنگی شهر تنگ نظری است. یک نمونه از این تنگ نظریها مثلاً پرونده سازی برای ۵۲نفر از آموزگاران زحمتکش شهر و تصمیم برای اخراج آنها پس از پیروزی انقلاب بوده با دلایل واهی مانند اینکه از مسئولان آن زمان تقدیرنامه داشتند، چون برای موفقیت دانش آموزان تلاش کرده بودند! یا بسیاری از دانشآموزان با استعداد دهه های ۶۰و۷۰ در فرایند گزینش رد شدند و وارد دانشگاه نشدند چون توسط دوستان و آشنایانشان به علل جزئی و بی اهمیت مورد اتهام قرار گرفته بودند.
با سپاس فراوان از آقایان جعفری، میرباقری، زرتابی، احمدیان، سید موسی میرمحمدی، پژوهیان و هدایتی که در بحث ارائه راهکار برای غلبه بر اسیب فرهنگی تنگ نظری در خوانسار و کاهش حسادتها شرکت نمودند، خلاصه نتایج به شرح زیر جمع بندی شده:
• اولاً یک نوجوان ۱۶ ساله هنوز نیاز به ارشاد و راهنمایی دارد و چه آسیبهای جبران ناپذیری که از این تنگ نظری ها به خوانسار وارد نشد. برای مثال در گلپایگان نیز نظیر شهر ما بودند کسانیکه اشتباهات کوچکی داشتند ولی میسولین وقت با سعه صدر وگذشت همه را بخشیدند و در حال حاضر از بهترین تحصیلکرده های گلپایگان میباشند وخدمت میکنند. چه کسی عیر از معصوم اشتباه نداشته؟ اگر مدارک محرمانه توسط عده ای بی وطن ربوده نمیشد خیلیها زیر سوال نمیرفتند. بعد هم بفرمایش امام (ره) میزان حال فعلی افراد است. «گر حکم شود که مست گیرند *** در شهر هر آنکه هست گیرند» خداوند ستارالعیوب است. ان شاء الله باهم باشیم درست میشود.
۱۵آذر/۹۴
