مباحث گروه در هفته دوم و سوم امرداد۱۳۹۴: مدیرت زمان و کادر آموزشی شهر

موضوع پیشنهادی هفته دوم مرداد: چگونگی مدیریت وقتمان برای حضور در شبکه های اجتماعی. ما به خوراکی‌های بدن‌مان اهمیت بسیاری می‌دهیم. از مزه و بو و سلامتش گرفته تا میزان کالری و تاثیرش در جسم ما. در این میان برای غذای فکرمان چه برنامه ای داریم؟ روزانه چند ساعت از وقت ارزشمندمان را در شبکه های اجتماعی مانند تلگرام، واتس آپ و وایبر و فیسبوک، اینستاگرام، لاین و … می‌گذارنیم؟ برای مدیرتی این وقت چه برنامه ای داریم؟

مبحث پیشنهادی گروه در هفته سوم مرداد ماه: یکی از مشکلات شهرستان که بارها آن را شنیده‌ایم، از مصاحبه با فرماندار محترم گرفته تا مصاحبه با دبیران محترم پیشکسوت و بازنشسته دبیرستان؛ مساله کمبود نیروی ماهر و متخصص برای اداره شهر و انتصاب در مسئولیت های شهرستان بوده. جدا از ریشه های این موضوع و طرح مواردی نظیر رد صلاحیت نادرست بسیاری از دانش آموزان با استعداد دهه های ۶۰و۷۰، اکنون شهرستان نیاز به کادرسازی برای اداره در آینده را دارد. کمبود پزشک، پرستار، ماما و کادر درمانی بومی بارها موجب آسیب های جبران ناپذیر به خانواده تمام خوانساری‌ها شده. کارمندان غیر بومی هم جزو دغدغه های همیشگی بوده. امّا تا کنون اداره آموزش و پرورش و آموزگاران همیشه گزینه اول برای انتخاب مسئولان شهر بودند که این موشوع ناشی از کادر قوی و خوب اداره از سال ها پیش بوده. با توجه به اینکه در آزمون استخدامی اخیر اعلام شده وزارت آموزش و پرورش نیازهای شهرستان به چهار مورد خلاصه شده، آیا وضعیت کادرسازی شهرستان رو به افول نخواهد رفت؟ چاره چیست؟

با سپاس از آقایان احمدیان، میرباقری و صاحبی بابت شرکت در این بحث. دیدگاه‌ها به این شرح بود:

بنا به تعریف ویکی پدیا مدیریت زمان: عمل یا فرایند طراحی و به کارگیری کنترل آگاهانه بر روی زمانی است که صرف فعالیتهای مشخص می‌شود، به خصوص به منظور افزایش اثر بخشی، کارایی. یکی از مهمترین مباحث در مدیریت زمان «سارقان زمان» هستند، یعنی چیزهایی که وقت ما می گیرند. مثل همین تلگرام، البته در صورتی که نتوانیم کنترلش کنیم. تجربیات فردی من در زمینه کنترل وقت صرف شده در تلگرام و شبکه های اجتماعی مشابه:
۱) میزان مفید بودن پیام های هر گروه: اگر بیشتر از ۵۰% پیام های رد و بدل شده در یک گروه مفید بود، مطالب آن گروه را کنترل می کنم. وگرنه نه.
۲) در تنظیمات گروه ها قسمت Notifications که با علامت زنگوله نمایش داده شده را غیر فعال می کنم تا با آمدن پیام های جدید، گوشی آلارم نده و تحریک نشوم که اونها را بخونم. بلکه هر وقت فرصت در اختیار بود، پیام ها رو مطالعه کنم.
۳) بزرگترین قاتل زمان انجام همزمان چند تا کار با همدیگست. درصورتی که وسط انجام یه کار شخصی، گوشیمون رو دست بگیریم، با به هم خوردن تمرکزمون، واقعاً زمان زیادی رو هدر می دیم.
۴) نهایت تلاشم رو می کنم که در ساعات فردی خودم از این شبکه ها استفاده کنم و خانواده و شغلم از این برنامه ها تاثیر نپذیرند.
چند تا نکته در مورد مدیریت زمان از دوره آموزشی مدیریت زمان درسنامه:
۱- کارهایی که ۵ دقیقه یا کمتر وقت می گیرند را بلافاصله انجام دهید.
۲- کارهایی که ۱۵ دقیقه یا بیشتر وقت می گیرند یا یک تاریخ مشخص برای تحویل دارند را در تقویم خود یادداشت کنید.
۳- کارهایی که بین ۵ تا ۱۵ دقیقه زمان می گیرند را در فهرست کاری های روزانه خود اضافه کنید.
۴- کارهایی که از یک جنس هستند را به صورت گروهی و در یک زمان مشخص انجام دهید
یکی از روشهای مدیریت زمان، روش پومودورو است. ایده اصلی این روش، شکستن یک کار به قطعات زمانی ۲۵ دقیقه ای است که پس از آن ۵ دقیقه استراحت باشد. سپس به ازای هر ۴ قطعه زمانی فوق، یک استراحت طولانی تر ۱۵ دقیقه ای باشد. توضیحات بیشتر رو میشه تو اینترنت پیدا کرد. برای این کار app هایی هم وجود داره مثل productivity timer که میشه از بازار اون رو دانلود کرد. یکی دیگر از روشهای مدیریت زمان که تقریبا همه میدونند ولی تقریبا هیچکس انجام نمیده، مکتوب کردن کارهاست. برآورد شده تنها سه درصد مردم کارهاشون رو روی کاغذ میارند. نوشتن کارهایی که باید انجام بشه روی کاغذ و در ادامه ثبت پیشرفت کارها و بالتبع مراجعه و به روز کردن آنها، اثر فوق العاده ای در انجام سریعتر و منظم تر کارها داره. یک کتاب خیلی خوب و معروف در زمینه جلوگیری از به تعویق انداختن کارها و انجام هرچه بیشتر کارها در حداقل زمان، کتاب eat that frog نوشته Brian Tracy هست که با عنوان “قورباغه را قورت بده” ترجمه شده. یک نفر هست که هم در زمینه علمی و هم در زمینه کاری و تجاری خیلی موفقه و دیدم همیشه این نکته رو رعایت میکنه که لیست کاراشو مکتوب کنه. ایشون چند تا دفترچه داره که هر کدوم مخصوص یک دسته از کارهاشه (کارهای دانشگاهی، کارهای مربوط به شرکتش و …) که تو هر صفحه هر کدوم یک کار رو مینویسه و در همون صفحه گزارش پیشرفت مربوطه به اون کار رو یادداشت می کنه.
یک فایل صوتی از آقای شاهین شاکری مدرس مدیریت زمان:

با سپاس از آقایان زمانیدوست، جعفری، جنابی، شاکری، زرتابی، ساعدی، میرشفیعی، توکلی، احمدیان خلاصه نظرات دوستان:

رئیس اداره آموزش و پرورش، ارشاد٬ فرماندار٬ شهردار٬ نماینده٬ امام جمعه و بسیاری مسئولین بومی و زحمتکش هستند٬ اما به دلیل جمعیت کم که امروز یک پارامتر قدرت است مشکل داریم و رفاه باعث توسعه جمعیت است و برعکس.
راجع به آزمون استخدامی آموزش و پروش و امّا و اگرهای آن می‌شه گفت آگهی‌های استخدامی خصوصا مجموعه های بزرگ اکثرا از دید فنی انتشار پیدا میکنه نه الزاما برای جذب و بکارگیری. یک نوع سیاسته و از این راه چند هدف را دنبال میکنند. معمولا یک ابزار آماری به حساب میاد. مثلا می‌فهمند در کشور در فلان تخصص چه مقدار ظرفیت وجود داره. آیا نیازی هست سرمایه گذاری بکنند یا نه یا مثلا اموزش را مترکز کنند در قسمت دیگه و از اینطور موارد و البته سود خودشون رو هم می‌برند.
حمایت دولت و ادارت در خوانسار شدید پایین است. به اذعان عده زیادی از مردم عملکرد ادارات مشکل داره که برخیش هم از مسئولان بومی هست و برخی هم از غیر خوانساری ها.
باید در تمام بخشها گزینش ارگانها وادارات دولتب باید در خود خوانسار با نظارت مستقیم فرمانداری محترم واولویت اول حتما باید بومی بودن قید گردد.
من در مورد اداره برق میگم.ده پست داریم فقط یک نیروی بومی. چه عاملی موجب شده که همشهریان این پست ها را تصاحب نکنند؟
به غیر از پست های دولتی و اداری در بسیاری از زمینه های دیگر نیز می توان برنامه ریزی نمود و دانش آموزان را به سمت رشته های مورد نیاز سوق داد.به عنوان مثال تمامی کارگاه های بسته بندی عسل در خوانسار نیاز به یک نفر مسئول فنی دارند ولی متاسفانه تمامی این کارگاه ها که تعدادشان بیش از ۵۰ می باشد در به در دنبال مسئول فنی از خارج شهرستان هستند. حال اگر برنامه ریزی شود و تبلیغات لازم برای ترغیب دانش آموزان جهت گرایش به رشته های مرتبط از جمله شیمی و سایر رشته های مربوط به صنایع غذایی صورت گیرد حداقل در ۵ سال آینده با توجه به گسترش صنایع غذایی در خوانسار تعداد زیادی از فارغ التحصیلان امکان اشتغال در شهرستان خواهند داشت.
باتوجه به اینکه خوانسار شهر کوچکی است متاسفانه نسبت به مدیران بومی این شهر از طرف بعضی از شهروندان و افراد ذی نفوذ شهر که منافعشان به خطر می افتد بی مهری صورت می گیرد وهمین یکی از دلائل بی رغبتی تعدادی از مدیران بومی که درگذشته دراین شهر مشغول خدمت خالصانه بودند گشته است. عجیب است مدیر بومی درشهر خود توانایی کار ندارد ولی همین مدیر هنگام جابجایی واستقرار در سمتی در یک شهر دیگر آن چنان پیشرفت میکند که جای سئوال دارد که چگونه است در شهر کوچکی مثل خوانسار که مشکلاتش نسبت به شهر های بزرگتر کمتر است این مدیرتوانایی اجرای برنامه های خود را ندارد. ما باید اول قبول کنیم درشهرمان هنگامی که یک همشهری مدیر میشود خواسته های خارج از عرف از ایشان بدلیل شناخت خانوادگی نداشته باشیم. ثانیا با رایزنی با نماینده شهر وفرماندار نسبت به جذب اینچنین مدیران از نقاط دیگر کشور بامساعد نمودن زمینه فعالیت وهمراهی باآنان راهموارنمائیم. من به شخصه اعتقاد دارم شهری مثل خوانسار در همه سمتها مدیران شایسته ول ایقی دارد که طی عرایضی که دربالا خدمت دوستان نمودم میل و رغبت به خدمت در زادگاه خویش را از آنها گرفته.
در مصاحبه با دبیران میشکسوت مثل آقایای محرابیان، آقای براتی، حاج آقا علایی و غیره و حتی دکتر تسبیحی ( که ۴سال بیشتر در خوانسار تدریس نداشتند) نکته مهمی رو مکرر شنیدیم که مردم خوانسار فرهنگ دوست بودند. خیرین در زمینه های آموزشی بسیار فعال بوند و سال هایی بوده که حاضر شدند هزینه مدرسه را برای مثلا تقسیم کلاس چهل نفره به دو کلاس ۲۰نفره را بدهند، چون آموزش و پرورش اون روز بودجه نداشته. به ظاهر الان چنین اقداماتی الان کم رنگ تر شده و تمرکز خیرین در کارهای فیزیکی و سخت افزاریه تا کارهای نرم افزاری و فکری. گر قبول داشته باشیم که کادر آموزشی شهرستان نسبت به قبل افول داشته، با ادامه این روند وضعیت بدتر هم خواهد شد. برای تقویت این کادر مورد بعد پیشنهاد شد:
دوستانی که از دانشگاه فارغ التحصیل شدند و الان خوانسار ساکنند می‌توانند برای تدریس به دانش آموزان، وارد عمل بشند. خوبی این دسته افراد اینه که به دلیل جوانی، پر انرژی ترند و ممکنه اطلاعاتش در مورد درس و به ویژه شرایط کنکور و دانشگاه ها به روز تر باشه، البته به شرطی که از تجربیات دبیران با سابقه استفاده کنند و همچنین هماهنگی با اداره آموزش و پرورش و نظر اونها برای اینکه منجر به تضعیف دبیرها نشه، لازمه.
صرف برگزاری کلاس و بالا بردن سطح سواد بچه ها تضمین کننده اشتغال در شهر نیست. باید اول پست های خالی مشخص شده و برای چند سال آینده اطلاع رسانی شود. حداقل انگیزه برای ماندن در شهر ایجاد می شود. همه اینها باید با برنامه ریزی درست مسوولین انجام بشه. مثلا اگه اداره برق تا ۵ سال دیگه ۳ تا مهندس بخواهد میشه از همین حالا به بچه های دبیرستانی آگاهی داد که پس از فارغ‌التحصیلی کار براتون هست و کارخانه صنایع فلزی خوانسار به مهندس صنایع و مواد و برق با سواد نیاز داره.
در یک طرح تحقیقاتی باید ادارات شهر و نیازهای پرسنلی اون لیست بشه. پیش بینی رشد جمعیت شهر و ارتقاء تکنولوژی و الکترونیک شدن دولت منظور بشند و همچنین سوابق نیروهای موجود استخراج بشه و با اعمال پیش بینی نرخ مهاجرت به نیاز سنجی کادر اداری شهر پرداخته بشه.